دانلود پایان نامه مورفین

صفحه اصلی آرشیو راهنمای خرید پرسش و پاسخ درباره ما پشتیبانی تبلیغات تماس با ما

صفحه نخست  » علوم پزشکی » پزشکی  »  دانلود پایان نامه مورفین

دانلود تحقیق و مقالات رشته پزشکی با عنوان دانلود پایان نامه مورفین در قالب ورد و قابل ویرایش و در ۱۴۰ صفحه گرد آوری شده است. در زیر به مختصری از آنچه شما در این فایل دریافت می کنید اشاره شده است.

دانلود پایان نامه مورفین

با وجودی که معمولاً مورفین اولین دارویی است که برای دردهای شدید سرطانی تجویز می‌شود، بدون در نظر گرفتن سن بیمار، این ترجیح در اثر برتری و یا مزیت دارویی خاصی نمی‌باشد. مانند بسیاری مخدرها، مورفین نیمه عمر نسبتاً کوتاهی دارد (۲ تا ۴ ساعت). البته این خصوصیت می‌تواند در افراد سالخورده مفید باشد. مدت زمان چهار تا پنج نیمه عمری که طول می‌کشد تا مورفین به غلظت ثابت خونی برسد زمانی است که در طی آن غلظت پلاسمایی دارو در حال افزایش است. در چنین زمانی نتیجه بالینی نهایی ناشی از دارو را نمی‌توان با قطعیت مشخص نمود و باید بیمار را بطور دقیق تحت نظر گرفت تا غلظت دارو به دامنه‌ای که همراه با عوارض جانبی است افزایش پیدا نکند. در جوامعی مانند سالخوردگان که مستعد مسمومیت با مخدرها هستند، استفاده از دارویی با نیمه عمر کوتاه باعث کاهش مدت زمان بی‌اطمینانی شده و تنظیم دُز سریع را امکان‌پذیر می‌سازد.
یافته‌های جدید در رابطه با متابولیت‌های مورفین ممکن است در بعضی شرایط سیر و نحوه درمان را تحت تأثیر قرار دهند.
متابولیت‌های گلوکورونیدی، یعنی مورفین –۳- گلوکورونید (M3G) و مورفین –۶- گلوکورونید (M6G) توسط کلیه‌ها دفع شده و در بیماران دچار نارسایی کلیوی تجمع می‌یابند. M6G به گزیده‌های مخدر متصل می‌شود و ممکن است در بی‌دردی و یا مسمومیت با مورفین نقش داشته باشد، در حالی که M3G احتمالاً آثار آنتاگونیتی مخدر داشته و در رابطه با دردهایی که بسیار سخت به مورفین جواب می‌دهند دخیل شناخته شده است. احتمالاً با وجودی که مطالعه‌ای که اخیراً بر روی بیماران مبتلا به دردهای سرطانی انجام شده ارتباطی بین انواع منحنی از مسمومیت با مخدرها و غلظت‌های خونی M6G پیدا نکرده است، گاهاً بیمارانی یافت شده‌اند که در آنها افزایش غلظت M6G به عنوان یک فاکتور مؤثر در ایجاد عوارض ناخواسته عمل کرده است.
بیماران سالخورده به علت وجود درجات مختلفی از نارسایی کلیه بسیار مستعد به تجمع متابولیت‌های مورفین هستند. با توجه به شواهد موجود، این توانایی تجمع بالقوه خطر قابل توجهی که باعث تغییر در نحوه تجویز شود ایجاد نمی‌نماید. با این وجود در صورتی که بیماران دچار مسمومیت با مخدرها شوند، تجمع متابولیت‌ها نیز می‌تواند یکی از علل آن باشد و بهمین دلیل تغییر به مخدری دیگر قابل توجیه است.
در بعضی شرایط، تغییر از یک مخدر به مخدری دیگر حتی بدون توجه به درمان در جریان بیمار نیز می‌تواند استراتژی مفید و مؤثری باشد. تفاوت‌های بسیار متنوعی در پاسخ به اگونیست‌های مختلف مخدرها در یک فرد وجود دارد و اکثراً مشاهده می‌شود که بیماران، از جمله بیماران سالخورده، تعادل بین تسکین درد و عوارض جانبی بهتری با بعضی مخدرها در مقایسه با بعضی دیگر پیدا می‌نمایند.
متأسفانه هیچ گونه مطالعه تجربی مقایسه‌ای در سالخوردگان انجام نشده و انتخاب مخدرهای جایگزین همچنان بر اساس آزمایش و خطا صورت می‌پذیرد. هیدرومورفون نیمه عمر نسبتاً کوتاهی داشته و احتمال تجمع متابولیت‌ها نیز با آن بسیار کم است. این دارو معمولاً به عنوان مخدر خط اول و یا دوم برای درمان دردهای شدید در سالخوردگان استفاده می‌شود. اکسی کدون نیز انتخاب دیگری است که شواهد و مدارک قدیمی و اخیر در رابطه با آن نشان دهنده حداقل تغییر در فارماکوکنیتیک آن در اثر افزایش سن می‌باشند.

جدول I: اگونیست‌های خالص مخدرها که برای درمان درد شدید مصرف می‌شوند.

دارو مقدار خوراکی (P.O.) مقدار عضلانی (I.M.) نیمه عمر

(ساعت)

مدت زمان

(ساعت)

توضیح
مورفین ۳۰-۲۰ ۱۰ ۳-۲ ۴-۲ استاندارد مقایسه
مورفین با ترشح کنترل شده ۳۰-۲۰ ۳-۲ ۱۲-۸ فرمولاسیون‌های مختلف برابری بیولوژیکی[۱] یکسانی ندارند.
اکسی کدون ۲۰ ۳-۲ ۴-۳ همراه با استامینوفن یا آسپرین برای دردهای متوسط، به تنهایی برای دردهای شدید
اکسی کدون با ترشح کنترل شده ۲۰ ۳-۲ ۱۲-۸
هیدرومورفون ۵/۷ ۵/۱ ۳-۲ ۴-۲ در فرمولاسیون تزریقی با پتانسیل بالا قابل استفاده برای انفوزیون زیر جلدی
متادون ۲۰ ۱۰ ۱۹۰-۱۲ ۱۲-۴ نیمه عمر طولانی می‌تواند منجر به مسمومیت تأخیری پس از شروع درمان و یا تنظیم دُز شود. اطلاعات مربوط به دُزهای برابر معمولاً پتانسیل دارو را نادیده می‌گیرند. دُزهای کوچکی که بصورت (prn) مصرف شوند برای سالخوردگان بهترین روش می‌باشد.
هپویدین (پتدین) ۳۰۰ ۷۵ ۳-۲ ۴-۲ برای درد مزمن و یا حاد در سالخوردگان مناسب نمی‌باشد چون احتمال بروز مسمومیت در اثر متابولیت فعال دارو یعنی نورمپریدین وجود دارد.
اکسی مورفون ۱۰ (رکتال) ۱ ۳-۲ ۴-۲ در فرمولاسیون‌های رکتال و تزریقی
لورفانل ۴ ۲ ۱۵-۱۲ ۶-۴ با نیمه عمر طولانی، مصرف با احتیاط در سالخوردگان
فنتانیل ۱۲-۷ قابل استفاده با انفوزیون‌های مداوم وریدی و یا زیر جلدی. بر اساس تجارب بالینی ۱۰۰Mg/hour تقریباً برای بی‌دردی[۲] برابر ۲mg/hr مورفین دارد.
فنتانیل تقسیم ترانس درمان ۷۲-۴۸ برچسب‌های پوستی با ترشح ۲۵، ۵۰، ۷۵ و یا ۱۰۰ میکروگرم در ساعت بر اساس تجارب بالینی و اطلاعات محدود موجود ۱۰۰Mg/hr برابری بی‌دردی حدود ۲mg/hr مورفین دارد.

مخدرهایی که برای رسیدن به سطح ثابت غلظتی احتیاج به مدت زمان نسبتاً طولانی دارند را می‌توان در سالخوردگان استفاده کرد. اما در چنین مواردی احتیاج به تحت نظر قرار دادن و بررسی دقیق بیمار در دوره قبل از ایجاد سطح ثابت غلظتی می‌باشد. فرمولاسیون‌های ترشح کنترل شده مورفین و یا فنتانیل جزو متال‌هایی در این مورد هستند که در دسترس بوده و بطرز گسترده‌ای نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند. فرمولاسیون مورفین برای ترشح کنترل شده احتیاج به ۲ تا ۳ روز زمان برای رسیدن به سطح ثابت غلظت داشته و برای درمان طولانی مدت مناسب است. این فرمولاسیون نباید برای دردهای شدید کنترل نشده که ترجیحاً با مخدری با نیمه عمر کوتاه و امکان تنظیم دُز سریع کنترل می‌شوند مصرف شود. مشابهاً فرمولاسیون ترشح جلدی فنتانیل نیز در بعضی شرایط ارجحیت دارد اما در مواردی که تنظیم دُز سریع مورد نیاز است کاربردی نخواهد داشت. این فرمولاسیون امکان درمان بیمارانی که توانایی بلع و یا جذب مخدرهای خوراکی را ندارند فراهم کرده و ممکن است برای بعضی از بیماران روش بهتری برای تنظیم دُز بوده و باعث بهبود پذیرش بیمار و یا انعطاف وی شود.
مخدرهای با نیمه عمر طولانی، خصوصاً متادون، بسیار سخت‌تر از فرمولاسیون‌های ترشح کنترل شده در سالخوردگان قابل مصرف هستند. متادون مخدری است با نیمه عمری طولانی و غیر قابل پیش بینی (دامنه گزارش شده از ۱۲ تا بیش از ۱۵۰ ساعت). در گروهی که مستعد مسمومیت با مخدرها هستند، تجویز این دارو احتیاج به تحت نظر گرفتن بسیار دقیق بیمار در طی دوره‌ای دارد که غلظت دارو هنوز به سطح ثابت نرسیده است. عدم انجام چنین امری می‌تواند منجر به مسمومیت تأخیری در زمانی شود که با وجود تسکین درد غلظت دارد همچنان برای روزها و یا حتی هفته‌ها به سوی سطح ثابت غلظتی در حال افزایش است.
مپریدین (پتدین) متابولیت سمی فعالی دارد (نورمپریدین) که توسط کلیه‌ها دفع شده و نیمه عمری چهار برابر طولانی ‌تر از داروی اصلی دارد. تجمع این متابولیت با عوارضی مانند لرزش، دیس فوری، میوکلونوس و تشنج همراه است. سالخوردگان نسبت به بروز چنین مسمومیت‌هایی بسیار مستعد هستند و توصیه‌های رایج در رابطه با عدم مصرف پتدین برای درمان‌های نرمی با مخدرها در همین راستا می‌باشند.
راه تجویز
با توجه به سادگی، پذیرایی بیماران، و هزینه‌های اقتصادی، راه خوراکی و استفاده از قرص و یا مایعات از این راه ترجیح دارد. راههای غیر از راه دهانی در صورتی برای بیماران استفاده می‌شوند که آنها توانایی بلع و یا جذب قابل قبولی از این راه نداشته و یا اینکه داروی تجویزی باید از راهی غیر از راه دهانی تجویز شود (مانند فنتانیل). گاهاً، با توجه به بررسی‌های انجام شده روی بیمار، راهی غیر از راه دهان جهت تجویز دارو رسیدن به سطح مناسبی از تسکین درد مورد استفاده قرار می‌گیرد. به عنوان مثال این احتمال وجود دارد که علت عدم تطابق بیماران با درمانهای دارویی طولانی مدت که غالباً در سالخوردگان مشاهده می‌شود، حداقل تا قسمتی، در اثر سختی تنظیم دُز مورد نیاز در رژیم‌های خوراکی باشد. در بعضی موارد، استفاده از راهی غیر از راه درمانی جهت تجویز داروی مخدر تنها راهی است که توسط آن می‌توان از مصرف دارو اطمینان حاصل نمود.
در بیمارانی که راهی غیر از راه دهانی در آنها انتخاب می‌شود، انتخاب‌های متعددی جهت تجویز دارو وجود دارند. استفاده از راه رکتال جهت تجویز طولانی مدت مخدرهای کوتاه اثر توصیه نمی‌شود اما گزارش‌های موجود در مواردی استفاده طولانی مدت از راه رکتال جهت تجویز داروهای مخدر و با استفاده از فرآورده‌های با ترشح کنترل شده در بیمارانی خاص، خصوصاً با شیاف‌های متادون را نشان داده‌اند. همچنین مواردی از استفاده از «تنقیه‌های کوچک » محتوی داروی مخدر نیز گزارش شده‌اند. راه غیر دهانی ترانس درمال امروزه بطور گسترده‌ای در کشورهای پیشرفته مورد استفاده قرار دارد.
راه تزریقی  نیز برای تجویز دارو چه بصورت منقطع و متناوب و چه بصورت انفوزیون مداوم قابل استفاده است. با توجه به «پنجره» درمانی باریکی که قبلاً نیز به آن اشاره شد، تزریق وریدی دارو بصورت لولوبی و متناوب به احتمال بیشتری باعث بروز آثار «تجمعی» دارو در سالخوردگان می‌شود. آثار تجمعی طبق تعریف عبارتند از مسمومیت در فاصله کوتاهی پس از تزریق و یا درد ناگهانی  در حداقل غلظت دارو. انفوزیون مداوم از راه زیر جلدی، یا راه وریدی در صورتی که استرسی وریدی بیمار انجام‌پذیر باشد، روش‌های مورد ترجیح برای درمان‌های طولانی مدت می‌باشند.
انفوزیون مداوم زیر جلدی را می‌توان برای هر مخدری که در فرم تزریقی موجود باشد استفاده نمود. ترجیحاً متادون به خاطر احتمال نسبتاً بالای بروز تحریک پوستی از این روش تجویز نمی‌گردد. موفقیت این روش نسبتاً گران و پرهزینه احتیاج به دسترسی به پرستارانی مجرب و بیمارانی دارد که آمادگی حمل وسایل مربوط به انفوزیون مداوم و وجود یک کانتر بطور دائم در زیر جلد خود را داشته باشند. در صورتی که امکان تجویز دُزهای اضافی دارو برای دردهای شدید و ناگهانی توسط خود بیمار نیز وجود داشته باشد، استفاده از پمپ فوق احتیاج به درجاتی از مهارت دستی  نیز خواهد داشت. در سالخوردگان، توصیه به استفاده از انفوزیون مداوم زیر جلدی فقط در صورتی ارایه می‌شود که بیمار دارای منابع حمایتی کافی – چه از نظر عملی، روان شناختی و یا فیزیکی – جهت استفاده مؤثر از چنین تکنولوژی‌هایی باشد.
رژیم‌های درمانی با مخدرها و از راه نخاعی (اپیدورال یا ماب آراکنوئید) را نیز می‌توان بطور مؤثری در سالخوردگان استفاده کرد. اما برای استفاده از چنین روشی احتیاج به اندیکاسیونی واضح می‌باشد. چنین اندیکاسیونی معمولاً تجربه خواب‌آلودگی غیر قابل تحمل و یا اختلالات شناختی در اثر رژیم دارویی مخدری است که به جز چنین عوارضی تسکین درد مؤثر و قابل قبولی ایجاد نموده است. مانند سایر روش‌های کنترل درد نسبتاً هزینه‌دار و پیچیده، چنین روشی باید در صورتی انجام شود که بیمار دارای مراجع و منابع کافی جهت اطمینان از استفاده درست، مطمئن و مؤثر از آن

تنظیم دُز
یکی از اصول اصلی و اولیه درمان با مخدرها تنظیم دُز بر اساس فرد بیمار است. با وجودی که دُز داروی مخدر در اکثر بیماران در طولانی مدت در حد نسبتاً ثابتی باقی می‌ماند، پیشرفت بیماری زمینه‌ای و یا فاکتورهای متعدد دیگری ممکن است باعث لزوم تنظیم دُز در فواصل متفاوتی شوند. در اکثریت موارد می‌توان دُز داروی مخدر را به نحوی تنظیم نمود که تعادل مناسبی بین تسکین درد و عوارض جانبی ناشی از دارو ایجاد شود.
حساسیت بیش از حد سالخوردگان به داروهای مخدر لزوم استفاده محتاطانه‌تر از دُزهای اولیه داروی مخدر و نیز تنظیم دقیق‌تر برنامه افزایش دُز دارو را مطرح می‌نماید. شدت درد و نیز وضعیت بیمار تعیین کننده نحوه عمل بالینی‌ای می‌باشند که با هدف تسکین هر چه سریع‌تر درد بیمار بدون قرار دادن وی در معرض ریسک و خطر اضافه صورت می‌پذیرند. دُزهای اولیه دارو که به بیمار تجویز می‌شوند باید از نظر میزان اطمینان و تأثیر بخشی دقیقاً ارزیابی شوند. در صورتی که به خاطر درد شدید و مداوم احتیاج به افزایش دُز سریع داشته باشیم، ممکن است انجام چنین امری در محیطی که بتوان بیمار را دقیقاً تحت نظر گرفت لازم شود.
دُزهای «ناجی» ، دُزهای تکمیلی مسکن هستند که به صورت «در صورت نیاز» و برای کنترل دردهای ناگهانی تجویز می‌شوند. بررسی‌ها و تجارب گسترده بالینی نشان دهنده امکان استفاده از چنین روشی در اکثریت سالخوردگان می‌باشند. در صورت امکان داروهای مصرفی جهت «نجات» باید از نوع همان داروی مصرفی اصلی بیمار باشند. در بیماران جوان‌تر، حداکثر تناوب، که معمولاً بر اساس مدت زمان لازم جهت ایجاد حداکثر آثار دارو  مشخص می‌شود، برای راه دهانی حدوداً ۲ ساعت و برای روش‌های وریدی ۳۰ تا ۶۰ دقیقه است. مقدار دارو معمولاً ۵ تا ۱۵ درصد دُز کل روزانه بیمار است. در بیماران سالخورده ضعیف و شکننده، دُز ناجی معمولاً بسیار کمتر و غالباً در فواصل طولانی‌تری نیز تجویز می‌گردد. در صورتی که به خاطر دلایلی مانند اختلالات شناختی و یا روان شناختی اطمینان در رابطه با مصرف دارو وجود ندارد، استفاده از چنین روشی توصیه نمی‌گردد.
کنترل عوارض جانبی
بهترین راه جهت اخذ تعادلی مناسب و ایده‌آل بین آثار درمانی و عوارض جانبی، برخورد و کنترل مناسب عوارض جانبی داروست. به همین دلیل، درمان چنین عوارضی باید جزو اصول اولیه هر رژیم دارویی مخدر باشد.
سالخوردگان غالباً مستعد پیوست هستند و باید در اکثر بیماران اقدامات پیش‌گیرانه جهت جلوگیری از بروز چنین عارضه‌ای را انجام داد. سار عوارض جانبی مانند تهوع، بی‌اشتهایی، خارش، خواب‌آلودگی و اختلالات شناختی ممکن است به درمان‌های خاص خود پاسخ دهند. در مورد هر بیمار خطرات و فواید استفاده از رژیم‌های درمانی چندین دارویی  را باید به طور جداگانه ارزیابی کرده و در نظر گرفت.
اختلالات شناختی یکی از عوارض بسیار با اهمیت در بیماران سالخورده می‌باشند. این بیماران ممکن است در اثر وجود بیماری‌ها و یا اختلالات دیگری مانند دمانس و یا اختلالات متابولیک، و یا تجویز همزمان سایر داروهای با مکانیزم اثر مرکزی ، بسیار مستعد به بروز چنین عارضه‌ای باشند. در صورت امکان باید مصرف داروهای با مکانیزم اثر مرکزی را قبل از شروع رژیم مخدر قطع نمود. در صورتی که در طی دوره درمان با مخدر بیمار دچار ویریوم شود، ارزیابی درد بسیار مشکل خواهد شد و جهت تنظیم رژیم مخدر باید بیمار را دقیقاً تحت نظر  گرفت.
از نظر بالینی، هیچگونه مدرکی به نفع اینکه تحمل یا تولرانس به اثر سرکوب کننده تنفسی مخدرها در سالخوردگان کندتر از بالغین بوجود می‌آید وجود ندارد. بیماران سالخورده‌ای که از نظر رزرو تنفسی در وضعیت مرزی قرار دارند باید با ثبات کامل رژیم مخدر دقیقاً تحت نظر باشند. در این بیماران، تنظیم دُز بطور تدریجی میزان امنیت و اطمینان درمان را افزایش خواهد داد.
درمان با مخدرها برای دردهای مزمن غیر بدخیم
استفاده طولانی مدت از مخدرها برای کنترل دردهای مزمنی غیر بدخیم همچنان موضوع بحث و اختلاف نظر بسیاری است. با وجودی که امروزه بسیاری از متخصصین فعال در زمینه درد این مسأله را قبول دارند که در اثر استفاده از این داروها گروهی از بیماران بدون بروز تولرانس به آثار تسکینی، یا عوارض غیر قابل تحمل دارویی آثار ناخواسته روی توانایی فعالیت بیمار، و یا بروز رفتارهای غیر متعارف ناشی از مصرف دارو، دچار کنترل درد معناداری ، می‌شوند. در حال حاضر شواهد اندکی در رابطه با خصوصیات این گروه از جمعیت و یا بهترین رویکرد درمانی برای آنها در دست می‌باشد. تعداد سالخوردگانی که مبتلا به دردهای مزمن غیر بدخیم می‌باشند بسیار زیاد است. با توجه به تجارب موجود به نظر می‌رسد که بعضی بیماران مبتلا به بیماری‌های دژنراتیو مفصلی و یا دردهای نوروپاتیکی مانند نورالژی پس از هرپس، و یا سایر حالات دردناک از درمان طولانی مدت با مخدرها بهره خواهند برد.
دستورالعمل‌های موجود در حال حاضر استفاده از مخدرها را فقط پس از عدم تسکین مناسب درد توسط سایر مسکن‌های «توجیه‌پذیر » توصیه می‌نمایند. برای سالخوردگان که ممکن است در اثر سایر دستکاری‌های تسکینی‌ای مانند استفاده از سایر داروهای مسکن (مثل داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی و نفروپاتی ناشی از آنها) در معرض عوارض بسیار جدی ای باشند، بررسی و ارزیابی میزان خطر و یا بهره‌ای که متوجه بیمار می‌شود باید با دقت بسیار بیشتری صورت پذیرد. نقش رژیم‌های درمانی مخدر در این گروه متنوع و هتروژن هنوز کاملاً مشخص نشده است اما با توجه به افزایش میزان آگاهی از چنین رویکردی و مشخص شدن نقاط ضعف و قوت آن رو به افزایش است.
مسایل مربوط به سن در درمان با داروهای ضد التهابی غیر استرودئیدی
با وجودی که فارماکولوژی استامینوفن و یا داروهای NSAID وجه تشابه ناچیزی با مخدرها دارند، مسایل فارماکولوژیکی که جهت ایده‌آل کردن رژیم درمانی در سالخوردگان وجود دارد، در بین آنها مشترک می‌باشند. تغییرات فارماکوکنیتیک وابسته به سنی که باعث غلظت‌های پلاسمایی نسبتاً بالاتری پس از تزریق یک دُز استاندارد می‌شوند به خوبی برای داروهای به خصوصی از گروه دارویی NSAID نشان داده شده و ممکن است تا حدی علت افزایش خطر مسمومیتی باشد که در افراد سالخورده‌ای که تحت درمان با چنین داروهایی هستند مشاهده می‌شود.
داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی بسیار متنوعی در دسترس می‌باشند (جدول II). با وجودی که این داروها از نظر فارماکوکنیتیک و تا حدی کمتر از نظر طیف مسمومیت، با هم متفاوتند. همگی فارماکولوژی پایه یکسان و مشترکی دارند.
مسمومیت ناشی از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی
داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی طیف بسیار گسترده‌ای از عوارض جانبی را تولید می‌نمایند. عوارض جانبی مربوط به دستگاه گوارشی که از نظر بالینی نیز دارای اهمیت باشند در حدود ده درصد بیماران و اولسرهای گوارشی در حدود ۲ درصد آنها بوجود می‌آید. استامینوفن به نظر باعث افزایش خطر چنین اولسرهایی نخواهد شد هر چند که استفاده طولانی مدت و مزمن آن همراه با سوء هضم  بوده است. بعضی شواهد اپیدمیولوژیک مؤید محدود بودن اولسرهای ناشی از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی به منطقه معده است در حالی که بعضی دیگر هر دو منطقه معده و دوازدهه را در معرض چنین اولسرهایی معرفی نموده‌اند. مسمومیت گوارشی، احتیاج به اثر موضعی ندارد اما ممکن است در بوجود آمدن استرس گوارشی و ایجاد عوارض اولسرها، اثر irritative مستقیمی دخالت داشته باشد.
اگر مطالعات اپیدمیولوژی ارتباطی بین سن بالا و خطر پیدایش اولسر نشان داده‌اند. سایر فاکتورهای مستعد کننده عبارتنداز دُزهای بالاتر دارو، زمان طولانی‌تر درمان، اولسرهای قبلی و یا سایر مشکلات و عوارض گوارشی، و درمان همزمان با کورتیکواستروئیدها. بروز عوارض گوارشی مانند لرزش مری یا معده  و یا سوءهضم پیش بینانه نبوده، دو – سوم مصرف کنندگان داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی هیچ علامتی قبل از خونریزی و یا پرفوراسیون ندارند.

 


قیمت : 9500 تومان
[ بلافاصله بعد از پرداخت لینک دانلود فعال می شود ]








تبلیغات